Makdisî

مقدیسی (مقدسی؛ با نام کامل شمسدین ابو عبدالله محمد؛ حدود ۳۹۰/۱۰۰۰) یکی از بزرگترین نماینده های ادبیات جغرافیه کلاسیک اسلامی است. شناخته شده ترین اثر او، احسنوت تکاسیم فی معریفیتی الکالم (جلد ۲، ص ۲۲) است. او در حدود سال 946-47 در اورشلیم (بیت المقدس) متولد شد. اطلاعات زیادی در مورد زندگی او وجود ندارد. ابتدا با حفظ قرآن شروع به تحصیل کرد، سپس با درس های عربی به زبان های عربی رفت؛ سپس به بغداد رفت و از دانشمندان مانند زن ابوالحسین الکازوینی (جلد ۲، ص ۲۲) فقه حنیفی آموخت. در کتابش از نویسندگان جغرافیا و جغرافیه ی نجومی (ال-جغرافیا ال-فلیکیه) که پیش از خود بودند، صحبت می کند. مقدیسی که به علم بلحی (م. ۹۳۴) تعلق داشت، تنها کشورهای اسلامی را مانند استاهیری و ابن حاکل که از همین علم وابسته بودند، توصیف کرد. او با تجزیه و تحلیل جدی داستان های خود را در مورد کشورهایی که نمی توانست به آن سفر کند، برخی از اطلاعات موجود در آثار نویسندگان قبلی را مورد انتقاد قرار داد. اثر او به عنوان اصلی ترین و مهم ترین کتاب جغرافیای اسلامی قرون وسطی محسوب می شود و دو نسخه دارد (جلد 2، ص 22). ## اطلاعات او در مورد کردها مکدیسی، در اثر ارزشمند خود حداقل اطلاعات کمی در مورد کورد ها را ارائه می دهد؛ منبع اصلی اطلاعات که ثبت کرده است، استاری است. در هنگام صحبت از شهرهای فارس، از شهر حشط بعد از شهر زومموالاکرد صحبت می کند، به وجود نواحی و رودخانه های آن اشاره می کند و زوممولاکرد را به عنوان یک مکان در میان کوه نشان می دهد. یکی از شهرهای ذکر شده شهر کرد است. قبیله ای از اسحاق، سبباهی، اسحاقی، ادرکانی، سحرکی، طهمدنی، زبادی، شهریوی، مهرکی، بنداکی، حسینوی، زنجی، صفری، صفر را به شمار می آورد (جلد ۲، ص ۲۲). مکدیسی، در هنگام توصیف منطقه دبل/دوبیل، این محل را به عنوان یک شهر بزرگ با یک قلعه قوی، رودخانه آب فراوان، تعداد زیادی معجزه ها و بازارها توصیف می کند؛ شکوفه شهر را در بالای یک تپه بزرگ قرار می دهد. در مورد همین شهر، دوبایل همچنین نشان می دهد که جمعیت مسیحی و کرد به شدت در آن زندگی می کنند (جلد ۲، ص ۹۴).