Kazvinî

کازوینی (به نام کامل زکریا ب. محمد ب. محمود ال-کازوین) ، یک دانشمند، زن و جغرافي است که در قرن هفتم هجری میلادی در ایران به خاطر تولدش در شهر کازووین به این نام شناخته شده است. کازوینی که در سال 1203 متولد شد، با نام های "ابو یحیی" و "ایمدودین" نیز شناخته می شود. به دلیل رابطه اش با اینس بن مالک (م. 93 / م 712) که متکی به مذمّت مالیکی بود، به او نام "الانساری" داده شد. کازووینی که آموزش فقه ای نیز داشت، در دوران حلف ال-مُتاسیم بیللا (م . 640-656 / م . 1242-1258) ، حلف اباسی آخر، در شهر های واسیت و هیله ، عراق ، زنکاری کرد و تا زمان دست گرفتن مغول ها در سال 656 / م. 1258 در بغداد ، در این وظیفه باقی ماند. پس از این تاریخ، او از وظیفه اش جدا شد و به نوشتن علمی خود تمرکز کرد و این کار را تا زمان مرگش در سال 1283 میلادی ادامه داد (جلد 2، ص 27). این دو اثر به خاطر ارزش و دانش جدید خود شهرت زیادی به دست آوردند (جلد ۲، ص ۲۸). برخی محققان کازوینی را بزرگترین دانشمند کیهان شناسی می دانند؛ سبک او که بخش های مختلف علوم را برای عموم آسان می کند، با خلاقیت هنری بالایی برجسته شده است. کازوینی در کتاب اش به نام اسارول بیلاد و احبارول اباد از ابتدا از کرد ها صحبت می کند. در سه پیشگویی که قلم گرفته است، انسان را به عنوان یک موجود اجتماعی توصیف می کند که نمی تواند به تنهایی زندگی کند؛ تأثیر آب و هوا و جغرافیا بر طبیعت و توسعه انسان را بررسی می کند . او مانند جغرافيایان پیش از خود جهان را به هفت منطقه تقسیم کرد؛ او دیدگاهی را مطرح کرد که منطقه سوم، چهارم و پنجم قابل سکونت است، در حالی که بقیه بسیار سرد یا گرم هستند (جلد ۲، ص ۲۸). در نزدیکی ابن عمر جزایر، قلعه فنیک/فنیک در بالای یک کوه بسیار بالا که دسترسی به آن دشوار است، نشان داده می شود که این قلعه مستحکم در حدود ۳۰۰ سال در دست کردهای بسنوی بوده و این کردها دارای شجاعت و عصبانیت هستند و پناهجویان خود را محافظت می کنند (جلد ۲، ص ۲۸- ۲۹). در مورد لورستان و اطراف آن، این قلعا اطلاعاتی را می دهد که کردها بر منطقه تسلط داشتند و امپراطوری داشتند و رهبران و حاکمان خود را داشتند (جلده ۲،ص ۵۷). باب الاکراد (دروازه کرد) که با کرد ها در منطقه ران (عمران) ارتباط دارد (جلد ۲، ص ۶۰) ، همچنین از باب الکرد (دروازۀ کرد) صحبت می کند. علاقمندی های جغرافیایی کازوینی به یک منطقه وسیع گسترش می یابد: از زیبایی هراسانی، برکت زمین و منحصر به فرد بودن مردم از نظر چهره، روحیه، اخلاق و تقوا با ستایش صحبت می کنند (جلده ۲، صفحه ۶۸) ؛ نقل از کوه های نِهاوند را در مورد دیگران نقل می کند (جلّد ۲, صفحه ۸۲) ؛ از طریق مهراسی رودخانه دیگل از طریق مِیَعْفَرِکین و حس کیفا (جلید ۲،ص ۶۸). 85) ؛ پیش بینی های گسترده ای از مصر را ارائه می دهد (جلد ۲، ص ۷۷). به نقش سلاحدین ایوبی در فتح بسیاری از شهرهای دست صلیبیان در دمشق در بلاد اشاره می کند و به رویدادهای سیاسی مربوط به خانواده ایوبي اشاره می نماید (جلدی ۲، صفحه ۷۵). این نظریه مطرح شده است که کتاب جغرافیای دمشقکی در اصل هم مجموعه ای از کتاب کازوینی است (جلد ۲، ص ۳۴). در حالی که نویسندگان بعدی مانند ابن ال وردی، مستقیماً از آثار خود نقل کرده اند (جلدی ۲،ص ۸۵).