Malatya

مالاتیا یک مرکز است که در مرز غربی جغرافیایی که کرد ها در آن زندگی می کنند قرار دارد و در منابع تاریخی هم در ادبیات جغرافیایی دوره اسلامی و هم در سوابق آرکائیو عثمانی به طور مکرر ذکر می شود. منابع کلاسیک آن را به عنوان یکی از مناطق انتهای جمعیت کرد به سمت غرب یاد می کنند. در منابع عصر اسلامی، ارتباط با قبیلهای کرد منطقه با جغرافیا و منابع سفر دوره اسلامی ثبت شده است: قبیلی هسنانی که از آن الومری سخن می گوید در این منابع ذکر شده است (جلد ۲، ص ۴۰). یکی از برجسته ترین آثار در تاریخ کردستان شهر، نام های قلعه است. همچنین از زاهری نیز از مکان هایی مانند قلعه کرد در مالاتی که نسبت به کرد ها نسبت داده شده است (جلد ۲، ص ۴۵) یاد می کند. در حالی که بغدادی، قلعه شامشکه را که در میان ادمه و مالاتی قرار دارد یاد می گیرد (جلدی ۲،ص ۱۱۳) ، در زمان عثمانی، مالاتی به عنوان یکی از مناطقی که به شدت در آن کرد ها زندگی می کردند، ثبت شده است. کتاب های مجلسی هم برای منطقه مالتیا و آدایامان نگهداری شده است؛ کتاب مجلسي مالتیای موفاسال طاهر از سال 967/1560 نیز در میان سوابق منطقه قرار دارد (جلد 3، ص 22). در این کتاب نامه مجموع 18 منطقه از جمله شهر، شهر، قصبه، ارگوان، اکشادگ، کاراهسار، کاخت، بهیسنی، کیسون، گلباشی، ارکنک و همچنین پرونده جرگر شامل می شود. در این دفتر نامه نامه شماره 307 از همان تاریخ ثبت شده است. در اواخر قرن، مالاتیا شامل اصلاحات تنزیات و اعضای اولین مجلس های اداری که در منطقه تاسیس شدند، از اسناد مربوط به این دوره دسترسی پیدا کرد (جلد 3، ص 59). در تلگراف های سال 1919، رئیس شهرداری مالتی و هیئت مدیره واکنش خود را نسبت به تشکیل ارمنستان در منطقه اعلام کردند (کلد 3، ص 140) ؛ همچنین رئیس شهردار مالتی عبدالوهاب و 32 نفر از علما و همسران شهر به سلطان تلگرافی در واکنش به خروج ویلایات شرکی به ارمنistan ارسال کردند (کولد 3 ، ص 143).