Şerif Paşa

Şerif Paşa yek ji navên nîqaşkirî yên dîroka siyasî ya Kurd di destpêka sedsala 20'an de ye. Ew bi destkeftiyên xwe yên dîplomatîk yên li Parîsê yên piştî Şerê Cîhanî yê Yekemîn û îdîaya xwe ya ku li ser navê Kurdan di platformên navneteweyî de biaxive tê naskirin. Di Belgeya Kontrolê ya Hundirîn de "Serif Paşa û siyaseta hikûmeta Mesrutîyetê" bi awayekî rasterast wek kategoriyek belge derbas dibe (Tilpa 3, p. 101). ## Di Konferansa Aştiyê ya Parîsê de, Şerif Paşa herî naskirî ev e ku di Konferansa a Aştîyê ya Parisê ya 1919'an de bi nûnerê Ermenî Bogos Nubar re tevlî bû. Babanzade Naim Bey diyar kir ku Şerîf Paşa "ji ber ku di nav xwe de xêrhatîyek li ser navê gelê Kurd dibîne, ji bo vê karê hewl daye", lê qebûl nekir ku wî desthilatdar e ku li ser axaftina xwe ji bo Kurdan biaxive. Naim Bey herwiha got: "Şerîf Paşa bi Kurtbûnê re ti tiþtekî nîne... Dayik û bavê wî Kurd in, lê wî bi Kurdbûnê ne alaqadar e" û li ser vê yekê Mesîr Osman Paşa jî di nav de ket (Bild 4, p. 317). Pêngavên Şerif Paşa yên li Parîsê jî di heman demê de bi bertekên herêmî re hevdîtin pêk anîn. Bi vî awayî şêniyê Şerif Paşa wek yek ji mînakên bingehîn nîşan dide ku pirsa temsîlkirina navneteweyî ya Kurdan di dema Osmanî ya dawîn de pirsgirîn û pir dengî bû.