Yurtluk-Ocaklık

در دولت عثمانی، برخی از پرچم ها بر اساس برویچ تیبید (برویش تیبîd) به عنوان مبادله خدمات و اطاعت در زمان فتح به اربابان محلی در نظر گرفته می شد؛ در اصطلاح دیوان زمان چنین تبعثات به عنوان "مقام و خانه داری" نامیده می شد و اربابان و حاکمان کردستان از این قبیله محسوب می شدند (کلد ۳، ص ۱۹). این قانون یکی از مفاهیم کلیدی در تاریخ کرد است زیرا حاکمیت سلطنت های کرد در نظام عثمانی را به عنوان چارچوب قانونی خود مختاری خود در نظر گرفته است (جلد ۳، ص ۴۹؛جلد ۴، ص ۱۹). در این باره در کتاب های روسی نشان داده شده است که در حاشیه ی بیریچ، محمدرضا محمدی، برادر محمده محمدن، به برادر حسیین، که به عنوان حاشیا پس از مرگ وی، به جای حیسین، پسر اومر به جای وی، نقل مکان کرده است (کلد ۳، ص ۴۹). 51). ## نمونه ها در اسناد در شعار فرماندهی آقای کوباد که به عنوان پرچم امدی قرار گرفته است، حکومت امدی از "کادیم ال ایام ... به گفته ی پدران و پدربزرگانشان، حاکم های کردستان به عنوان نسل بعد به نسل به نسل "مترسّر" حفظ می شوند؛ بنابراین ثبت شده است که اربابان کرد به مدت قرن ها در محل های خود با وضعیت yurtluk-oçaklık حکومت می کردند و وظایف و مسئولیت های پرچمدار به طور مفصل مشخص شده است (جلد 3، ص 50). در سال 1718، در آرزوی محمود پاشا، که به عنوان پرزندۀ بهایزید منصوب شد، اظهار شد که پرزندی به دیگران داده شده بود، در حالی که در حال ذخیره سازی بود؛ و این گونه اسناد نشان می دهد که چگونه حق پرزندگی توسط خانواده های پرزید دفاع می شد (پرزندگی 3، صفحه 51). در سال 1045/1635 در حکم صادر شده به شابان Bey که صاحب قبیله Dünbüli بود، مشخص شد که مناطق مانند Çaldıran و Sökmenabad به عنوان شهرستان حفظ شده است، این مکان ها به عنوان خانه و خانه حفظ شده اند و شبان Bey با خانواده اش در فتح Revan به ارتش کمک کرده است (جلد 3، ص 49). این مثال آخرین نشان می دهد که معاوضه وضعیت شهرستان و خانه داری در دوره های جنگی به ارتش حمایت می کند (جلده 3،ص 49). در این چارچوب، شهروندی به عنوان تلاشی اداری برای پذیرش حاکمیت عثمانی شاهان کرد در دوران سلمان اول به عنوان تعدیل اداری به فرمانروایی عثماني شاهان کورت در دوران سلیم اول به دست آمده است (جلد 4, ص 19). در منابع کتاب های کتابداری ایزی تیمار اطلاعات قابل توجهی در مورد سیستم پرچم های شهروندی و دولتی که ساختار اداری آقایان کرد است، وجود دارد؛ اما در تحقیقات گفته می شود که به این اسناد تقریباً هرگز مراجعه نمی شود (جلد ۳، ص ۲۸). در حالی که سوابق در زمینه ایبنیوم نشان می دهد که در دیاربکیر، ماردین، روحا و سایر روستاهای کردستان، پرچم، ناهییه و روستاها، تمیرا و زیمت ها انجام می شود و جایگاه مردم کردستان در نظام اقتصاد و صرفه جویی از زمین عثمانی را روشن می کند (جلد ۳، ص ۴۵).